środa, 29 marca 2017

WITBIER CIESZYŃSKI



Browar Zamkowy z Cieszyna jak tylko może, próbuje radzić sobie na wciąż rozwijającym się piwnym rynku. Browarów przybywa szybciej niż aut sprowadzanych od Niemców, piw przybywa, konkurencja robi się coraz większa, a podwórko coraz bardziej ciasne. A wiadomo, że z kraftowcami browarom regionalnym ciężko jest walczyć orężem. Można walczyć ceną, ale prawdziwy beer geek zawsze wybierze malutki rzemieślniczy browar niż tylko jego imitację, tudzież namiastkę. Gdzieś w tej walce swoją obecność próbuje zaznaczyć właśnie Browar Zamkowy z Cieszyna. Może nie sypie on z rękawa nowościami na zawołanie, ale raz na jakiś czas wypuści coś nowego.
Mój dzisiejszy gość – Witbier – świeżynką jednak nie jest, ale jakimś dziwnym trafem jak dotąd go nie piłem. Postanowiłem w końcu się nad nim zlitować, zwłaszcza że mam właśnie ochotę na coś lekkiego, pijalnego, niezobowiązującego. 


Piwo nalewa się z syczącą i dość grubo ziarnistą pianą, która szybko się redukuje. Do tego jest ona dość niska jak na piwo pszeniczne przecież. Naprawdę kiesko jest w tym temacie. Ciecz jest prawilnie mętna, chyba bardziej pomarańczowa niźli złota.
W smaku jest przyjemnie kwaskowo, rześko, świeżo, mega cytrusowo. Browar dodał tutaj skórki z cytryny, a nie jak to zazwyczaj bywa z pomarańczy. I w rzeczy samej czuć różnicę. Czuć tutaj tą cytrynkę w formie skórki. Cała ta cytrusowość zahacza także o rejony limonkowe, więc spore propsy. Mistrzem drugiego planu jest lekka pszeniczna podbudowa, kojarząca się z puszystym ciastem biszkoptowym i jasnym pieczywem. W tle majaczy oczywiście kolendra. Dość wyraźna, ale na szczęście nie przegięta. Piwo jest porządnie wysycone. Szkoda tylko, że to wysycenie jest takie grube (coś na kształt coli). Sumarycznie całkiem fajnie się to pije. Wchodzi jak złoto :)

poniedziałek, 27 marca 2017

"O" IMPERIAL PORTER z BYTOWA



Jak sami widzicie ciężko jest mi odkleić się od porterów bałtyckich. Przecież to taki świetny styl, taki bogaty, taki złożony, taki głęboki, ehhhh… można wyliczać bez końca. No co ja kuźwa poradzę, że strasznie lubię te mocarne piwka?
Dobra, do rzeczy. Dziś na wokandzie ląduje drugi już ‘bałtyk’ z Bytowa, będący kooperacją z Browarem Rockmill, gdzie jak wiadomo za mieszanie w garach odpowiedzialny jest nie byle kto, bo sam Andrzej Miler (nie mylić z Leszkiem Millerem). Ten drugi porter oznaczony jest literką „o”. Na pierwszym było „p”.  Łącznie tych porterków będzie, aż sześć, a całość ułoży się oczywiście w słowo „Porter”. Mało tego, wszystkie będą imperialnymi porterami! Nieźle to wykombinowali, zwłaszcza że każdy z nich będzie inny! :D
W wersji drugiej piwo bazowe zostało okraszone kawą oraz solą… Sól w ciemnym piwie, to oczywiście nie żadna nowinka, ale i tak oklaski się należą. Choćby za odwagę, za pomysłowość, za miłość do ‘piwowarskiego skarbu Polski’! Hip, hip, hurra! ;p


Otwieram i przelewam, cykam słit focie. Piwko w Hamburgu jest czarne jak statystyczna mieszkanka Zimbabwe tuż po wyjściu w solarium. Jedynie w tym cycku, znaczy się w przewężeniu jest ciemno brązowe. Piana bardzo wysoka, beżowa, średnio pęcherzykowa, dość szybko się dziurawi. Nie jest zbytnio trwała niestety…
Smakujemy. Uuuu… no jest kawa. Fest kawusia. Bardzo wyrazista, ale wśród kaw nie jakaś strasznie tęga. Nie znam się na kawach, ale obstawiam, że smakuje to jak jakieś latte macchiatto. Kawa z mlekiem i puszystą pianką – naprawdę takie mam wrażenie. Mleczna laktoza, aż mi nosem wyłazi ;) Całość ma niezmiernie miękką fakturę, gładką, aksamitną (płatki owsiane zrobiły co trzeba). Palonych słodów nie ma zbyt wiele, jest za to sporo mlecznej czekolady, a także nieco kakao, karmelu, ciemnego pieczywa i słodkawych pralinek. W tle majaczą dobrze wypieczone ciasteczka, chyba też andruty. Generalnie słodko to smakuje. Goryczka jest naprawdę znikoma. A co z solą spytacie? Mhmm… słuszne pytanie. Sól występuje tutaj wg mnie w ilościach czysto homeopatycznych. Coś tam majaczy krótko po wzięciu piwa do ust, ale bardzo szybko to znika, zostawiając taki subtelny, mineralny cień na języku. That’s all. Troszkę się na tej soli zawiodłem, ale całość i tak smakuje dobrze.

sobota, 25 marca 2017

PALE ALE z NEPOMUCENA



Pora wrzucić na ruszt coś lekkiego, coś chmielowego, coś sesyjnego. Apkę jakąś, w końcu wiosna przyszła. Wiosna wiosną, ale ciężkich kalibrów też mi jeszcze sporo zostało i nie zamierzam ich odkładać do zimy. Stopniowo będą i one pojawiać się na blogu. Nie mam zboczenia odnośnie zależności aury do degustowanych napitków, bo w życiu trza pić to, na ma się akurat ochotę! :)
Rzeczone piwko to jak już mówiłem APA chmielona australijskimi lupulinami. Ciekawym jest to, że mamy tu serię piw (Around The World Edition) różniących się tylko chmieleniem. Mnie trafiła się wersja australijska. Etykieta jak to u Nepomucena szału nie robi, ale jest czytelna i bardzo przejrzysta. Karny kutas natomiast należy się za brak pełnego składu! Nie ma nawet podanych chmieli, które to przecież mają być wyróżnikiem całej serii tych piw.


Piwko w szkle wygląda apetycznie. Jest ciemno złote i bardzo klarowne, choć oczywiście osad z dna został w butelce. Pianka też fajniutka – biała jak świeży śnieżek, bardzo obfita, średnio ziarnista, no i trwała. Opada naprawdę wolno, cudownie brudząc przy tym szkło. No klasyka pełną gębą.
Biorę łyczka i smakuję. Niskie wysycenie, niskie ciało, gładka faktura. Jakoś wyjątkowo to, to nie smakuje. Powiedziałbym raczej, że poprawnie. Podstawą jest biszkoptowo-ciasteczkowa słodowość. W dalszej kolejności na scenę wjeżdżają owoce tropikalne (mango, marakuja, odrobina liczi) i garść cytrusów, głównie skórki z limonki i grejpfruta. Całość spięta jest lekko żywiczno-sosnowym muśnięciem i polana dla kontrastu kapką słodkawego karmelu. Oczywiście piwo słodkawe nie jest ani przez chwilę, bo na posterunku czuwa bardzo sympatyczna goryczka. Nie jest jakoś szalenie mocna, ale i nie musi  być, bo to przecież APA, a nie żadna Ultra DIPA. Ziołowo-grejpfrutowa goryczka jest krótka, szlachetna i gładka. Naprawdę robi co do niej należy. Nieźle to smakuje. Można wypić do grilla, do kiełby, czy innej karkówy. 

środa, 22 marca 2017

MOJA PIWNICZKA: 4-LETNI GRAND IMPERIAL PORTER



Jak obiecywałem, tak zrobiłem. Nie ma srania po krzokach. U mnie słowo drożdże od piniendzy. Przed Wami kolejny wpis z serii Moja Piwniczka. Niestety w tym sezonie już ostatni. Dla mniej rozgarniętych oraz nowych czytelników info: Moja Piwniczka to regularny cykl degustacji porządnie wyleżakowanych piw (głównie porterów bałtyckich i RISów), które pojawiają się na blogu mniej więcej raz na miesiąc w okresie jesienno-zimowym.
Jak widzicie, dziś na tapecie klasyk od Ambera – niezwykle popularny ‘bałtyk’, dość szeroko dostępny i przede wszystkim tani, a przy okazji jest jednym z moich ulubionych. Piłem go wiele, wiele razy. Z pewnością mam za mało palców, by to zliczyć (nawet mimo tego dodatkowego ;) ). Jest to jeden z tych słodszych porterków, co to nie każdemu podchodzą. Ja jednak lubię takie wersje, o czym świadczy szalenie wysoka nota świeżej wersji. Strasznie jestem ciekaw jak to piwo zmieniło się po tych czterech latach pobytu w odmętach mojej chłodnej i ciemnej piwnicy?

Producent
Browar Amber
Termin ważności
19.07.2013
Wiek (miesiące)
50
Zawartość alkoholu (%)
8
Ekstrakt (°Blg)
18,1

Wiecie co? Chromolić wygląd! Piwko naprawdę wygląda apetycznie, a zwłaszcza ta beżowa pianka, ale nie zamierzam Wam tu dzisiaj przynudzać. To nie debata sejmowa. Będą tylko konkrety ;)


Czteroletni Grand Imperial Porter smakuje bardzo dobrze. Ciało jest okej, ani go nie przybyło, ani ubyło, bo niby jak? Wciąż jest słodko, deserowo, czekoladowo. Są też pralinki, przyjemny karmel, toffi, suszone owoce, ciemne razowe pieczywo, lekko palone słody oraz sporo melasy i cukru brązowego. Rolę tła pełni lekka kawa zbożowa, podszyta subtelnym muśnięciem lukrecji i tostów. Całość bogata, niebywale ułożona, wymuskana, gładziutka jak pupa niemowlęcia. Alkohol zupełnie się rozpłynął, chociaż z drugiej strony przecież Grand nigdy nie słynął z alkoholowości. Kawowa goryczka jest lekka i zupełnie nieinwazyjna. Naprawdę świetnie to smakuje, choć wciąż bardzo podobnie jak świeża wersja. W ciemno chyba bym nie zgadł, że to piwo ma ponad cztery lata.

poniedziałek, 20 marca 2017

BACCHUS z OLIMPU



Pamiętacie Hadesa z Olimpu? Jeden z pierwszych polskich RISów (chyba drugi dokładnie). Ach… kiedy to było? Nie tak strasznie dawno, a jednocześnie wcale nie tak niedawno. W polskim, szybko rozwijającym się krafcie jeden rok to olbrzymi postęp, wielki krok milowy.
Ostatnio zauważyłem, że mocno zaniedbałem Olimpa. Ten browar znaczy się. I wcale nie chodzi tu o zmianę miejsca warzenia, czy wreszcie samego piwowara. Zawsze darzyłem Olimp szacunkiem i będę darzył. Dobre piwa robiom :) Tak więc dziś nadrabiam ułamek procenta moich zaległości. Pora ponownie zajrzeć na „górę Bogów”….
Kurwa wysoko tu! Widzę jakiegoś brodatego gościa z długimi włosami, poprzeplatanymi gałązkami winorośli. Niezły z niego freak ;p To pewnie ten….no… Bóg wina – Bachus, Bacchus, czy jak mu tam było… Właśnie popija coś w kuflu. Ten to ma zawód marzenie skubaniec jeden! Skubnę mu jedną buteleczkę tegoż trunku i czmycham z powrotem na ziemię. Jak pomyślałem tak zrobiłem. Moim łupem okazał się Wine RIS – miks piwa i wina, a ściślej mówiąc moszczu winogron! Cholernie ciekawy pomysł! Mówiłem, że to skubaniec ;)


Dobra, smakujemy. Piwo jest przyjemnie gładkie, śliskie i naprawdę gęste… No syropik jakiś przypomina normalnie. 25° Plato nie w kij dmuchał! Wysycenie niskie, czyli prawidłowe. Strasznie mi to zalepia buzię. Mnóstwo tu słodko-gorzkiej czekolady, nie mało pralinek i przepysznego kakao. Na drugim planie egzystuje lekka kawusia o umiarkowanej mocy i raczej bez śmietanki. Wtóruje jej subtelny karmel oraz pieczywo razowe. Ciemnych słodów także tu nie brakuje, ale samej paloności nie jest jakoś strasznie dużo. Głęboko w tle czuć niewielkie ilości suszonych owoców, chmielu i soku z winogron, który wnosi taką fajną świeżość. Strasznie to pasuje do RISowego charakteru. Goryczka jest niezbyt mocna, ale wystarczająca. Strasznie przyjemna, krótka i szlachetna, kawowo-czekoladowa. Alkohol chyba gdzieś spierdzielił, bo naprawdę go nie czuję. W życiu bym nie powiedział, że jest tu aż 9,5%! Cholernie smaczne piwo. Ułożone jak ta lala. I like it! :D
Teraz rzut oka na wygląd. Piwo jest prawilnie czarne, nieprzejrzyste. Piana niebywale wysoka, drobna, puszysta i diabelnie trwała. Nosi ładne ciemno beżowe wdzianko. Jednym słowem - gra gitara.

sobota, 18 marca 2017

DWA PORTERY Z BROWARU STAROPOLSKIEGO - Czy ktoś tu przypadkiem nie robi nas w bambuko?



Jest sprawa. Muszę przeprowadzić małe śledztwo, bo nie daje mi to spokoju.
Browar Staropolski po wielu „namowach” ze strony klientów wypuścił w końcu portera bałtyckiego. Jak się szybko okazało, to tak naprawdę poczęstował ‘lud pracujący’ aż dwoma porterami! Jeden jest lany do butli z krachlą i nosi zwyczajną nazwę „Porter Bałtycki”, a drugi to „Porter 180”. Na etykietach obydwu napisane jest, że „piwo leżakowało w piwnicach browaru przez 180 dni”. Więc ja się pytam: po jaką cholerę browar w jednym czasie miałby wypuszczać dwa portery bałtyckiego?! Od razu wydało mi się to podejrzane, zwłaszcza że piwa mają bardzo podobne parametry! Ekstrakt jest identyczny, a różnica polega wyłącznie na zawartości alkoholu i wynosi ona jedyne 0,5%. Czyli tyle co nic, bo jak powszechnie wiadomo w tak mocnych piwach faktyczna zawartość alkoholu może różnić się od wartości podanej na etykiecie, aż o jeden procent! Tak więc bez problemu może to być to samo piwo. Czyżbyśmy więc mieli tu do czynienia z popularnym w niektórych kręgach przeklejaniem etykiet? Czy możliwe jest, aby w środku tych różnych butelek była ta sama zawartość? Takie coś można zaobserwować np. porterach z Witnicy i w Krajanie. Co ciekawe, skład niby identyczny nie jest (choć też bardzo podobny) i w sumie jest to jedyne zaprzeczenie mojej spiskowej teorii. 


Zrobię tak. Wezmę te dwa piwa i zrobię sobie analizę porównawczą. Ale kurwa nie uwierzycie, co spostrzegłem – obydwa egzemplarze mają tą samą datę ważności!!! Identyczną! Zakładając nawet, że to są różne piwa, czy jest możliwe, aby były one rozlewane w tym samym dniu? Pewnie jest, ale jest to bardzo mało prawdopodobne. O wiele bardziej prawdopodobne jest to, że pół tanka rozlali do jednej butelki, a później podstawili drugą…
Dobra, koniec tego teoretyzowania. Sprawdźmy to. Może nie mam racji, a wszystko sobie uroiłem?
Gdy tylko przelałem te dwa porterki do szkieł w pokoju rozszedł się iście cudowny zapaszek. Mhmmm.. takie coś to ja rozumiem. No, ale najsampierw kwestia wyglądu. Obydwa piwa mają te samą niemal czarną barwę z niewielkimi burgundowymi przebłyskami, ale widocznymi tylko pod ostre światło. Piana również taka sama. Beżowa, drobna, umiarkowanie trwała i niezwykle apetyczna. W jednym snifterze jest co prawda ciut wyższa, ale to pewnie kwestia nalewania (widocznie jedno piwo trzymałem nieco wyżej).
Piwa maj rok przydatności do spożycia. Rozlew był w sierpniu zeszłego roku, więc mamy tu już dość wyleżakowane egzemplarze (trzeba też pamiętać o półrocznym dojrzewaniu w browarze). I w rzeczy samej czuć to w smaku. Nie będę Wam tu jednak ściemniał – ja już znam werdykt. Powąchałem, posmakowałem i jestem już pewny – to jedno i to samo piwo!!! Miałem kuźwa rację! Instynkt piwnego odkrywcy mnie nie zawiódł. Nie wiem, czy się smucić, czy cieszyć, że odkryłem ten spisek, ale faktem jest, że Browar Staropolski leci w kulki. Robi nas w przysłowiowego konia, ale najgorsze jest to, że nie mam pojęcia dlaczego? Co mu to daje? Po kiego grzyba bawić się w tę grę? Przecież jeden porter by w zupełności wystarczył. Chyba, że tu chodzi o zagrywkę cenową? W sumie to nie wiem, ile kosztuje ten Porter 180, bo w zasadzie, to dostałem go za friko. Zakładam, że ten z krachlą jest droższy (ja płaciłem za niego ponad 9zł), bo oczywiście sama butelka jest dużo droższa…

środa, 15 marca 2017

PO GODZINACH - BARLEY WINE z AMBERA



Wiecie co? Dawno nie piłem żadnego barli łajna, a przecież bardzo lubię ten styl. Zwłaszcza jak jest dobrze wykonany. Naprawdę piwo takie potrafi pozytywnie zaskoczyć, a przy okazji porządnie sczochrać beret ;)
Kilka tygodni temu Browar Amber szeroko otworzył usta wszystkim birgikom, serwując kolejny trunek z serii Po Godzinach – rzeczone Barley Wine o bardzo prawilnych cyferkach (22°Plato i 10% alko). No, wino jęczmienne pełną gębą można rzec. Chmielone po polsku i hamerykańsku. Nic, tylko klaskać z zachwytu.
Niestety piwosze niezbyt chcą klaskać po konsumpcji tegoż napitku, zarzucając mu nadmierną alkoholowość i ogólnie nieułożony charakter. Nie wiem jeszcze, czy mówią prawdę, ale za chwilę się o tym przekonam. Czek dis ałt!


Piwo w szkle prezentuje się naprawdę cudnie. Piękna, klarowna, miedziana barwa pod światło mieni się równie pięknymi rubinowymi refleksami. Całość wieńczy ładna i obfita piana, średnio pęcherzykowa. Długo cieszy zmysł wzroku, do tego nieźle oblepia ścianki.
Przejdźmy jednak do meritum. Piwo jest nisko wysycone, przeciętnie pełne w smaku. Nie jest też tak gęste i lepkie, jak sugerowałby nam to spory przecież ekstrakt. Z drugiej strony po parametrach widać, że ciecz została głęboko odfermentowana, więc mamy już winowajcę. Całość ma półwytrawny charakter i na pewno nie można powiedzieć, że piwo jest słodkie. Mamy tu bardzo dużo opiekanych i słodowych klimatów, różnej maści ciastka i ciasteczka. Tuż za nimi podąża trochę karmelu, opiekanej skórki chleba oraz tostów. Suszone owoce są chyba bardziej w domyśle, niż w stanie faktycznym. Daleko w głębi natomiast czuć niewielki powiew chmielowych akcentów, może nawet są tam jakieś zioła. Co oczywiście ma swoje odzwierciedlenie w całkiem zgrabnej i przyjemnej goryczce. Jej poziom jest niewielka, ale akurat w tym wypadku w zupełności wystarcza. A co z alkoholem? Panie i Panowie, coś tam z lekka smyra podniebienie, ale do krasnej jędzy nie można powiedzieć, że to piwo jest nazbyt alkoholowe! 10 voltów, to całkiem dużo, więc nie może być tak, że alko schowa się jak w Harnasiu. Poważnie etanol jest na stosunkowo niskim i na pewno akceptowalnym poziomie. Nie zmienia to jednak faktu, iż piwo nie oferuje zbyt wiele wrażeń i po prostu jest poniekąd jednowymiarowe.